میون این همه کوچه که به هم پیوسته

کوچه قدیمی ما کوچه بن بسته

صدای رود بزرگ

همیشه تو گوش ماست

اون صدا لالایی

خواب بچه‌هاست

کوچه اما هر چی هست

کوچه خاطره‌هاست

اگر تشنه است اگه خشک

مال ماست کوچه ماست

توی این کوچه به دنیا اومدیم

توی این کوچه داریم پا می‌گیریم

یک روز هم مثل پدر بزرگ باید

تو همین کوچه بن بست بمیریم

اما ما عاشق رودیم مگه نه ؟

نمی‌تونیم پشت دیوار بمونیم

ما یک عمره تشنه بودیم مگه نه؟

نباید آیه حسرت بخونیم

کاش دوباره بارون بياد

اشک خدا رو ببوسم!

تا که دلم جون بگيره از

غم دنيا.... نپوسم

مرا تنهاي تنها افريدند

                         مرا بي يار و غمخوار افريدند

مرا در بزم گيتي مات و مبهوت

                     از اول بي پرستار افريدند

مرا دائم قرين رنج کردند

                        چو گل در سايه خار افريدند

مرا چون مرغ خوشخواني در اين باغ

                  گرفتار گرفتار افريدند

مرا تنهاي تنها افريدند

                   مرا تنهاي تنها افريدند