کاش ای تنها امید زندگی می توانستم فراموشت کنم یا شبی در آ تش سوزان عشق در

 نهیب سینه خاموشت کنم کاش آن شب در گلستان خیال ای گل وحشی نمی چیدم تو

 را من پذیرفتم شکست خویش را پندهای عقل دور اندیش را من پذیرفتم که

عشق افسانه است این دل درد آشنا دیوانه است

میروم شاید فراموشت کنم با فراموشی هم آغوشت کنم میروم از رفتن من شاد باش

از فراغ دیده ام  آزاد باش

گر چه تو تنها تر از من میروی آرزو دارم ولی عاشق شوی آرزو دارم بفهمی

درد را تلخی برخوردهای سرد را